payampop
2007-11-18, 12:57 AM
آگهی: قبل از هر چیز این را به شما بگم
که اگر خواستید سایت شخصی درست کنید از لینک زیر بخرید
http://jafarnet.com/clients
قیمت مناسب و کیفیت خوب
کسانی که با صنعت IT آشنايی دارند حتما ً نام وب سرويس را شنيده اند . برای مثال ، بيش از 66 درصد کسانی که در نظر سنجی مجله InfoWorld شرکت کرده بودند بر اين توافق داشتند که وب سرويس ها مدل تجاری بعدی اينترنت خواهند بود . به علاوه گروه گارتنر پيش بينی کرده است که وب سرويس ها کارآيی پروژه های IT را تا 30 در صد بالا می برد . اما وب سرويس چيست و چگونه شکل تجارت را در اينترنت تغيير خواهد داد ؟
برای ساده کردن پردازش های تجاری ، برنامه های غير متمرکز (Enterprise) بايد با يکديگر ارتباط داشته باشند و از داده های اشتراکی يکديگر استفاده کنند . قبلا ً اين کار بوسيله ابداع استاندارد های خصوصی و فرمت داده ها به شکل مورد نياز هر برنامه انجام می شد . اما دنيای وب و XML – تکنولوژی آزاد برای انتقال ديتا – انتقال اطلاعات بين سيستم ها را افزايش داد . وب سرويس ها نرم افزارهايی هستند که از XML برای انتقال اطلاعات بين نرم افزارهای ديگر از طريق پروتوکول های معمول اينترنتی استفاده می کنند . به شکل ساده يک وب سرويس از طريق وب اعمالی را انجام می دهد (توابع يا سابروتين ها ) و نتايج را به برنامه ديگری می فرستد . اين يعنی برنامه ای در يک کامپيوتر در حال اجراست ، اطلاعاتی را به کامپيوتری می فرستد و از آن درخواست جواب می کند ، برنامه ای که در آن کامپيوتر دوم است کارهای خواسته شده را انجام می دهد و نتيجه را بر روی ساختارهای اينترنتی به برنامه اول بر می گرداند . وب سرويس ها می توانند از پروتکول های زيادی در اينترنت استفاده کنند اما بيشتر از HTTP که مهم ترين آنهاست استفاده می شود .
وب سرويس هر توع کاری می تواند انجام دهد . برای مثال در يک برنامه می تواند آخرين عنوان های اخبار را از وب سرويس Associated Press بگيرد يا يک برنامه مالی می تواند آخرين اخبار و اطلاعات بورس را از وب سرويس بگيرد . کاری که وب سرويس انجام می دهد می تواند به سادگی ضرب 2 عدد يا به پيچيدگی انجام کليه امور مشترکين يک شرکت باشد .
وب سرويس دارای خواصی است که آن را از ديگر تکنولوژی و مدل های کامپيوتری جدا می کند ، Paul Flessner ، نايب رييس مايکروسافت در dot NET Enterprise Server چندين مشخصه برای وب سرويس در يکی از نوشته هايش ذکر کرده است ، يک ، وب سرويس ها قابل برنامه ريزی هستند . يک وب سرويس کاری که می کند را در خود مخفی نگه می دارد وقتی برنامه ای به آن اطلاعات داد وب سرويس آن را پردازش می کند و در جواب آن اطلاعاتی را به برنامه اصلی بر می گرداند . دوم ، وب سرويس ها بر پايه XML بنا نهاده شده اند . XML و XML های مبتنی بر SOAPيا Simple Object Access Protocol تکنولوژی هايی هستند که به وب سرويس اين امکان را می دهند که با ديگر برنامه ها ارتباط داشته باشد حتی اگر آن برنامه ها در زبانهای مختلف نوشته شده و بر روی سيستم عامل های مختلفی در حال اجرا باشند . همچين وب سرويس ها خود ، خود را توصيف می کنند . به اين معنی که کاری را که انجام می دهند و نحوه استفاده از خودشان را توضيح می دهند . اين توضيحات به طور کلی در WSDL يا Web Services Description Language نوشته می شود . WSDL يک استاندارد بر مبنای XML است . به علاوه وب سرويس ها قابل شناسايی هستند به اين معنی که یرنامه نويس می تواند به دنبال وب سرويس مورد علاقه در دايرکتوری هايی مثل UDDI يا Universal Description , Discovery and Integration جستجو کند . UDDI يکی ديگر از استاندارد های وب سرويس است .
نکات تکنولوژی وب سرويس :
همانطور که در ابتدا توضيح داده شد يکی از دلايل اينکه وب سرويس از ديگر تکنولوژی های موجود مجزا شده است استفاده از XML و بعضی استاندارد های تکنيکی ديگر مانند SOAP ، WSDL و UDDI است . اين تکنولوژی های زمينه ارتباط بين برنامه ها را ايجاد می کند به شکلی که مستقل از زبان برنامه نويسی ، سيستم عامل و سخت افزار است . SOAP يک مکانيزم ارتباطی را بين نرم افزار و وب سرويس ايجاد می کند . WSDL يک روش يکتا برای توصيف وب سرويس ايجاد می کند و UDDI يک دايرکتوری قابل جستجو برای وب سرويس می سازد . وقتی اينها با هم در يک جا جمع می شود اين تکنولوژی ها به برنامه نويس ها اجازه می دهد که برنامه های خود را به عنوان سرويس آماده کنند و بر روی اينترنت قرار دهند .
WSDLUDDI يا Universal Description , Discovery and Integration :
سومين استاندارد اصلی وب سرويس ها ، UDDI ، به شرکتها و برنامه نويسان اجازه می دهد تا وب سرويس های خود را بر روی اينترنت معرفی کنند . اين استاندارد در اصل بوسيله مايکروسافت ، IBM و Ariba و 50 شرکت بزرگ ديگر ساخته شده است . با استفاده از UDDI شرکتها می توانند اطلاعات خود را در اختيار شرکت های ديگر قرار بدهند و مدل B2B ايجاد کنند . همان طور که از نام آن مشخص است شرکت ها می توانند وب سرويس خود را معرفی کنند ، با وب سرويس ديگران آشنا شوند و از آن در سيستم های خود استفاده کنند .
UDDI يک متن مبتنی بر XML را تعريف می کند که در آن شرکت ها توضيحاتی درباره چگونگی کار وب سرويس شرکتشان و امکانات خود می دهند . برای تعريف اين اطلاعات از شکل خاصی که در UDDI توضيح داده شده استفاده می شود . شرکت ها می توانند اين اطلاعات را در UDDI شرکت خود نگهداری کنند و تنها به شرکت های مورد نظرشان اجازه دستيابی به آنها را بدهند يا آنها را در مکان عمومی و د اينترنت قرار دهند . بزرگترين و مهمترين پايگاه UDDI ، UDDI Business Registry يا UBR نام دارد و توسط کميته UDDI طراحی و اجرا شده است . اطلاعات اين پايگاه در چهار نقطه نگهداری می شود ، مايکروسافت ، IBM ، SAP و HP . اطلاعاتی که در يکی از چهار پايگاه تغيير کند در سه تای ديگر نيز اعمال می شود .
اين تغيير رويه برای شرکت های بزرگی که B2B را به روش های قديمی اجرا کرده بودند مشکل است . بعضی نيز اشکال امنيتی بر اين روش می گيرند و مايل نيستند اطلاعاتشان را بدهند . اما با گذشت زمان و کامل شدن اين تکنولوژی و درک لزوم استفاده از آن شرکت ها چاره ای جز استفاده از آن ندارند . :D
که اگر خواستید سایت شخصی درست کنید از لینک زیر بخرید
http://jafarnet.com/clients
قیمت مناسب و کیفیت خوب
کسانی که با صنعت IT آشنايی دارند حتما ً نام وب سرويس را شنيده اند . برای مثال ، بيش از 66 درصد کسانی که در نظر سنجی مجله InfoWorld شرکت کرده بودند بر اين توافق داشتند که وب سرويس ها مدل تجاری بعدی اينترنت خواهند بود . به علاوه گروه گارتنر پيش بينی کرده است که وب سرويس ها کارآيی پروژه های IT را تا 30 در صد بالا می برد . اما وب سرويس چيست و چگونه شکل تجارت را در اينترنت تغيير خواهد داد ؟
برای ساده کردن پردازش های تجاری ، برنامه های غير متمرکز (Enterprise) بايد با يکديگر ارتباط داشته باشند و از داده های اشتراکی يکديگر استفاده کنند . قبلا ً اين کار بوسيله ابداع استاندارد های خصوصی و فرمت داده ها به شکل مورد نياز هر برنامه انجام می شد . اما دنيای وب و XML – تکنولوژی آزاد برای انتقال ديتا – انتقال اطلاعات بين سيستم ها را افزايش داد . وب سرويس ها نرم افزارهايی هستند که از XML برای انتقال اطلاعات بين نرم افزارهای ديگر از طريق پروتوکول های معمول اينترنتی استفاده می کنند . به شکل ساده يک وب سرويس از طريق وب اعمالی را انجام می دهد (توابع يا سابروتين ها ) و نتايج را به برنامه ديگری می فرستد . اين يعنی برنامه ای در يک کامپيوتر در حال اجراست ، اطلاعاتی را به کامپيوتری می فرستد و از آن درخواست جواب می کند ، برنامه ای که در آن کامپيوتر دوم است کارهای خواسته شده را انجام می دهد و نتيجه را بر روی ساختارهای اينترنتی به برنامه اول بر می گرداند . وب سرويس ها می توانند از پروتکول های زيادی در اينترنت استفاده کنند اما بيشتر از HTTP که مهم ترين آنهاست استفاده می شود .
وب سرويس هر توع کاری می تواند انجام دهد . برای مثال در يک برنامه می تواند آخرين عنوان های اخبار را از وب سرويس Associated Press بگيرد يا يک برنامه مالی می تواند آخرين اخبار و اطلاعات بورس را از وب سرويس بگيرد . کاری که وب سرويس انجام می دهد می تواند به سادگی ضرب 2 عدد يا به پيچيدگی انجام کليه امور مشترکين يک شرکت باشد .
وب سرويس دارای خواصی است که آن را از ديگر تکنولوژی و مدل های کامپيوتری جدا می کند ، Paul Flessner ، نايب رييس مايکروسافت در dot NET Enterprise Server چندين مشخصه برای وب سرويس در يکی از نوشته هايش ذکر کرده است ، يک ، وب سرويس ها قابل برنامه ريزی هستند . يک وب سرويس کاری که می کند را در خود مخفی نگه می دارد وقتی برنامه ای به آن اطلاعات داد وب سرويس آن را پردازش می کند و در جواب آن اطلاعاتی را به برنامه اصلی بر می گرداند . دوم ، وب سرويس ها بر پايه XML بنا نهاده شده اند . XML و XML های مبتنی بر SOAPيا Simple Object Access Protocol تکنولوژی هايی هستند که به وب سرويس اين امکان را می دهند که با ديگر برنامه ها ارتباط داشته باشد حتی اگر آن برنامه ها در زبانهای مختلف نوشته شده و بر روی سيستم عامل های مختلفی در حال اجرا باشند . همچين وب سرويس ها خود ، خود را توصيف می کنند . به اين معنی که کاری را که انجام می دهند و نحوه استفاده از خودشان را توضيح می دهند . اين توضيحات به طور کلی در WSDL يا Web Services Description Language نوشته می شود . WSDL يک استاندارد بر مبنای XML است . به علاوه وب سرويس ها قابل شناسايی هستند به اين معنی که یرنامه نويس می تواند به دنبال وب سرويس مورد علاقه در دايرکتوری هايی مثل UDDI يا Universal Description , Discovery and Integration جستجو کند . UDDI يکی ديگر از استاندارد های وب سرويس است .
نکات تکنولوژی وب سرويس :
همانطور که در ابتدا توضيح داده شد يکی از دلايل اينکه وب سرويس از ديگر تکنولوژی های موجود مجزا شده است استفاده از XML و بعضی استاندارد های تکنيکی ديگر مانند SOAP ، WSDL و UDDI است . اين تکنولوژی های زمينه ارتباط بين برنامه ها را ايجاد می کند به شکلی که مستقل از زبان برنامه نويسی ، سيستم عامل و سخت افزار است . SOAP يک مکانيزم ارتباطی را بين نرم افزار و وب سرويس ايجاد می کند . WSDL يک روش يکتا برای توصيف وب سرويس ايجاد می کند و UDDI يک دايرکتوری قابل جستجو برای وب سرويس می سازد . وقتی اينها با هم در يک جا جمع می شود اين تکنولوژی ها به برنامه نويس ها اجازه می دهد که برنامه های خود را به عنوان سرويس آماده کنند و بر روی اينترنت قرار دهند .
WSDLUDDI يا Universal Description , Discovery and Integration :
سومين استاندارد اصلی وب سرويس ها ، UDDI ، به شرکتها و برنامه نويسان اجازه می دهد تا وب سرويس های خود را بر روی اينترنت معرفی کنند . اين استاندارد در اصل بوسيله مايکروسافت ، IBM و Ariba و 50 شرکت بزرگ ديگر ساخته شده است . با استفاده از UDDI شرکتها می توانند اطلاعات خود را در اختيار شرکت های ديگر قرار بدهند و مدل B2B ايجاد کنند . همان طور که از نام آن مشخص است شرکت ها می توانند وب سرويس خود را معرفی کنند ، با وب سرويس ديگران آشنا شوند و از آن در سيستم های خود استفاده کنند .
UDDI يک متن مبتنی بر XML را تعريف می کند که در آن شرکت ها توضيحاتی درباره چگونگی کار وب سرويس شرکتشان و امکانات خود می دهند . برای تعريف اين اطلاعات از شکل خاصی که در UDDI توضيح داده شده استفاده می شود . شرکت ها می توانند اين اطلاعات را در UDDI شرکت خود نگهداری کنند و تنها به شرکت های مورد نظرشان اجازه دستيابی به آنها را بدهند يا آنها را در مکان عمومی و د اينترنت قرار دهند . بزرگترين و مهمترين پايگاه UDDI ، UDDI Business Registry يا UBR نام دارد و توسط کميته UDDI طراحی و اجرا شده است . اطلاعات اين پايگاه در چهار نقطه نگهداری می شود ، مايکروسافت ، IBM ، SAP و HP . اطلاعاتی که در يکی از چهار پايگاه تغيير کند در سه تای ديگر نيز اعمال می شود .
اين تغيير رويه برای شرکت های بزرگی که B2B را به روش های قديمی اجرا کرده بودند مشکل است . بعضی نيز اشکال امنيتی بر اين روش می گيرند و مايل نيستند اطلاعاتشان را بدهند . اما با گذشت زمان و کامل شدن اين تکنولوژی و درک لزوم استفاده از آن شرکت ها چاره ای جز استفاده از آن ندارند . :D